De SEH

 Jurre, doe je het nog?? 

Vanuit de bestuurdersstoel van de auto heb ik het geloof ik wel een keer of vijf geroepen naar hem, onderweg naar (opnieuw) de SEH van het Erasmus. Bleek, stil en ziek lag hij languit op de achterbank. Een bakje naast zijn hoofd, omdat hij maar bleef spugen. 

Inmiddels was het 20 april 2022 en mijn zoon heeft er nog nooit zo stil en ziek uitgezien. Lopen kan hij niet, dus ik zet hem in een rolstoel en til hem in het bed. Infuusnaald geprikt, bloed afgenomen en er wordt een echo van zijn buik gemaakt. 
Na wat voelt als uren (maar in werkelijkheid maar anderhalf uur na binnenkomst), komt een arts binnen. Hij moet iets drinken, appelsap. Het komt er gelijk weer uit. Op de echo en in het bloed is niks te zien. Niet uitgedroogd ook.
Als ik naar hem kijk, zegt hij ineens: waarom zijn er hier 2 televisies? En ik zie zijn ene oog 'tikken' in de oogkas. Dus ik informeer de verpleegkundige, die niet onder de indruk lijkt. 

Weer komt een arts binnen. Dat hij niks lijkt te mankeren en ik hem maar mee naar huis moet nemen met medicijnen tegen de misselijkheid. Ik weiger. Eerst wil ik de kinderarts spreken die ik eerder vandaag aan de telefoon had en die zei dat ik naar het ziekenhuis moet komen. Na een poosje kwam inderdaad de kinderarts. 

Na een aantal vragen stellen, vroeg ze of Jurre al geprobeerd had te wandelen vandaag. Dus ik gaf (verbaasd, dit had ik al een paar keer aangegeven) dat hij niet kan lopen. Hij valt direct om als hij gaat staan, of hij zakt door zijn knieën. Daar schrikt ze een beetje van, een kind dat niet is uitgedroogd, hoort normaal te lopen. Bij de poging die Jurre doet om te staan, maakt hij slagzij en mag terug in bed klimmen. Ook zij ziet zijn oog 'tikken' en beslist dat er een neuroloog moet komen. 
De 2 uur die volgen zijn zenuwslopend en als een verpleegkundige bij Jurre komt zitten, ga ik snel een broodje halen en mijn man bellen. 

Wanneer dan de neuroloog bij Jurre is, zijn de testjes binnen 5 minuten afgerond. De arts zegt zo terug te komen en RENT de kamer uit. Aangezien ik nog niet eerder heb meegemaakt dat een arts het op een rennen zet, slaat de schrik me om het hart. Ik bel Thierry nogmaals: kan je toch komen? 
Nog voor ik een bakje thee heb kunnen pakken, is de neuroloog al terug. Of ik even mee wil komen naar de familiekamer. Want hij is heel bang dat er iets serieus aan de hand is. En dat er nu, direct, een MRI gemaakt moet worden van Jurre's hoofd. Het is inmiddels na 5 uur, ze halen speciaal iemand terug naar de poli in het Sophia om deze MRI te maken. En trouwens, er is ook al een bed geregeld, Jurre moet blijven.