Even tussendoor

Even kort tussendoor. 

Ik houd er niet van mijn kinderen of gezinsleven te gebruiken als verdienmodel of om hen later te confronteren met enorm veel last omdat mama het niet kon laten overal foto's over het internet te pleuren.
That being said, in deze blog deel ik af en toe wel foto's. Ter illustratie en vooral omdat ze heel (pijnlijk) duidelijk maken hoe een gezond en stuiterend jongetje een heel ziek en stil jongetje werd. En daarna een jongetje dat het vertrouwen in zichzelf kwijt was (en dat door de Prednison ruim 10 kilo aankwam in een korte tijd). En dat in de periode van de stamceltransplantatie (waar we in het verhaal nog niet eens in de buurt zijn) hij al die reserve weer kwijtraakte. En weer hulpeloos in bed lag, de controle opnieuw kwijt. 
Ik kan vertellen met woorden hoe het was en mijn best doen om met behulp van deze woorden een beeld te schetsen. Maar de foto's vertellen het verhaal misschien nog wel beter. 
Hoewel we (logisch misschien wel) van de meest ellendige momenten geen foto's hebben... 

Gezonde Jurre, maart 2022. 

Jurre tijdens de eerste weken in het ziekenhuis, april 2022

Jurre in het ziekenhuis, begin mei, na de 2e dosis prednison

Jurre tijdens de tweede ziekenhuisopname, juli 2022

Jurre in oktober 2022, de behandelingen in het Sophia zijn net achter de rug en we zijn bezig met de (mentale) voorbereidingen van de stamceltransplantatie.