MRI en Neurologie

De neuroloog loopt op een drafje voor ons uit, door de gangen van het Erasmus, boven langs het atrium en naar het Sophia Kinderziekenhuis. 
Jurre hangt in de rolstoel, die door een verpleegkundige wordt geduwd. 

De poli is uitgestorven, bij de MRI-ruimte staan er 2 laboranten te wachten. Jurre wordt op de bank gelegd, koptelefoon en rekje over zijn hoofd, kussens ertussen tegen de herrie. Ik mag op een stoel zitten naast het apparaat. Dan kan ik zijn hand vasthouden tijdens de scan. 
En maar goed ook. De eerste foto's kan hij aan, bij de laatste barst hij in tranen uit. De herrie wordt hem teveel. Alles is vreemd, onbekend, voelt raar en doet raar. En dat terwijl je je zo beroerd voelt.
Maar de foto's zijn goed genoeg gelukt. De arts gaat er direct naar kijken, wij worden naar de afdeling neurologie begeleid. 

Intussen wordt Noa opgevangen bij haar beste vriendin. Gelukkig is ze daar kind aan huis. 

Nadat we enigszins geïnstalleerd zijn in Jurre's kamer, komt de neuroloog met de resultaten van de MRI. Geen tumor te zien. Eigenlijk helemaal geen eigenaardigheden te zien. 
Het voelt als een opluchting, maar tegelijk ook niet. Want wat is het dan? En waarom is het niet te zien? 
Dat is een antwoord waarop we langer zullen moeten wachten. De arts vertelt dat de volgende stap een ruggenmergpunctie is. Die moet worden ingepland, onder narcose. Tot dat kan worden gedaan, moet Jurre sowieso blijven. Niet zo gek, want zo willen we hem ook niet mee naar huis nemen... 

Thierry blijft de eerste nacht bij Jurre in het ziekenhuis. Ik ga naar huis, haal Noa op en probeer een beetje afleiding voor ons te vinden. Ik denk dat die nacht alleen Jurre een beetje ok heeft geslapen.