Niet kiezen, is ook kiezen

Al op de terugweg waren Thierry en ik het er over eens: hier moeten we mee verder. 

Alles wat ik hiervoor al heb uitgelegd en uitgelegd is duidelijk. Jurre is nog steeds niet de oude, de toekomst is erg onzeker en een stamceltransplantatie is de enige mogelijkheid om te genezen. 
Dus alle emoties erover hebben we voor deze beslissing uitgeschakeld. Dit soort dingen moet je, vinden wij, niet met je emoties beslissen, maar met je verstand. 
Emoties waren er natuurlijk genoeg. Angst, onzekerheid, twijfel. Maar als we geen keuze maken, maken we toch een keuze. Afwachten tot het vanzelf voorbij gaat (gaat niet gebeuren)? Afwachten tot Jurre zelf de beslissing kan nemen (en is dat eerlijker dan voor hem beslissen nu)? Afwachten tot hij weer ziek wordt (overleeft hij het dan als hij weer een opvlamming krijgt)?
Of misschien toch nee zeggen en hopen dat de Abatasept zorgt dat hij stabiel blijft? Dan moeten we ook accepteren dat Jurre wellicht nooit meer de oude wordt. En intussen blijft het onzeker of hij dan misschien toch weer die opvlamming krijgt. Of allemaal ellende door het (langdurige) gebruik van een vrij heftig medicijn.
Allemaal dingen die voorbij kwamen in onze gedachten. Maar wat daar zeker ook in meespeelde, was dat er nu verschillende artsen en teams hadden samengewerkt en overlegd, en dat alle experts ons adviseren om deze stap te nemen. Wie zijn wij dan (zonder enige medische kennis) om het daarmee oneens te zijn? 

We hadden de arts beloofd er over na te denken (en de tijd daarvoor te nemen). Dus het is de weken daarop echt meerdere keren ter sprake gekomen. En hebben geaccepteerd dat dit echt nodig was. 

De volgende afspraak in het LUMC (WAKZ) was begin oktober. Die afspraak duurde korter, omdat we dit keer hoofdzakelijk kwamen om de procedure nogmaals door te nemen en om toestemming te geven voor de start van de voorbereidingen. 
Tijdens deze afspraak werd vastgelegd dat Thierry als 'reserve donor' zou worden genoteerd. Mocht de donor dan bijvoorbeeld door omstandigheden ineens niet kunnen doneren, kan de procedure wel doorgaan. Na het geven van de chemotherapie, moeten er donorcellen worden gegeven na het voorgeschreven aantal dagen. Je kan niet zeggen: we pauzeren de boel en zien later wel. 

Alle formulieren werden meegegeven ter ondertekening en met een stapel folders gingen we (met lood in onze schoenen) door naar de volgende afspraak.