De stilte voor de storm

De weken na de voorbereidende onderzoeken waren een oase. Een moment van rust, terwijl je weet dat er straks zoveel over je heen zal komen razen. 

We hebben ons best gedaan veel leuke dingen te doen met elkaar. We konden (heel kort) schaatsen, we hielde kleine feestjes met familie, we gingen uit eten, naar de dierentuin en we speelden veel te veel Levensweg (echt, ik kan dat spel niet ZIEN hebben inmiddels..) 

Tussendoor kwamen kerst, nieuwjaar en een nieuwe auto. Want na al jaren een tweedehands wagentje, waren we nu eens voor een nieuwe auto gegaan. Dus klein feestje na het ophalen, we gaan gezellig een ritje maken met elkaar en eten bij een McDonalds om het te vieren. 

En omdat we het er wel bij konden hebben, hadden we op de terugweg een dubbele aanrijding. 

Eerst moesten we uitwijken voor iemand die onoplettend onze rijbaan op kwam (en we reden daarmee 2 banden lek). Terwijl we van de schik aan het bekomen waren en bezig waren met schadeformulieren en wat daarbij hoort, komt er een auto aan die keihard achterop reed. Politie was al onderweg, omdat we op een provinciale weg stilstonden, zij konden bestuurder nummer 2 gelijk meenemen naar het bureau vanwege dronken (en met open flessen bier) rijden. 

Lang verhaal kort: auto heel erg kapot, wij alleen heel erg geschokken alle vier, door de politie afgezet op een busstation en vervolgens door lieve vrienden thuisgebracht en de dag daarna een leenauto gehaald. 

Gelukkig werd (het het doorsturen van schadeformulieren en een dashcamvideo van een ander) alles door de verzekeringen afgehandeld, maar onze nieuwe auto heeft de eerste 2 maanden bij een schadeherstelbedrijf doorgebracht.