Het echte begin...

Op zondag 8 januari hebben we onze honden naar de fokker gebracht voor een (heel lang) logeerpartijtje. Gelukkig konden onze dames daar de gehele ziekenhuisperiode terecht, waar wij heel dankbaar voor waren en zijn. Want probeer maar eens om 2 Duitse Doggen ergens zo lang onder te brengen... 

Gelukkig mochten ze naar Christel, en volgens mij was dat echt het beste plekje waar ze konden zijn. 

Maandag hebben we met elkaar tassen ingepakt, spelletjes gespeeld en geknuffeld. 

En toen was het dinsdagochtend. Om 6 uur uit bed, ontbijten, aankleden, klaarmaken om te vertrekken. 

Eerst in de file naar Leiden, maar gelukkig wel op tijd om Noa naar haar tijdelijke klas te brengen. Daar werd ze heel warm ontvangen door kinderen en juf. Daarna met Jurre naar het LUMC. We waren te vroeg, dus we zijn maar begonnen op het 'Leidse Plein' met een bak koffie. En koekjes, want die had Jurre al heel snel ontdekt... En daarna naar afdeling Strand, waar we werden opgewacht door Jurre's medisch pedagogisch medewerker. Dezelfde (enorm lieve en meedenkende) dame die ook in december alle dagen voor Jurre de rimpels glad streek, zou deze hele opname voor hem (en ons) klaarstaan. 

Ook werden we die dag voorgesteld aan de vrijwilligers van het Ronald McDonald huis. Zij hebben gezorgd voor een kamer voor 2 personen (1 van ons zou toch bij Jurre slapen). En hoewel we de waarschuwing kregen dat het zeker geen hotel is, kan ik zeggen dat alle vrijwilligers daar enorm goed voor alle gasten zorgen. 

Onze tassen en spullen waren vrij snel op de kamer en daarna met Jurre rondgelopen, rondgekeken, gespeeld met alle spellen die men in Jurre's kamer had gezet en natuurlijk in de Daktuin gespeeld (nu het nog kon). 

Op woensdag werd Jurre geopereerd en is de Hickman-lijn bij hem aangebracht en (nu hij toch onder zeil was) een sonde geplaatst. Hij ging vrolijk de narcose in, maar kwam er een stuk minder blij uit. Die draad in zijn neus zou gelijk al zijn gesneuveld, als hij door ons niet tegen gehouden was. Daar hielp helaas zelfs een Franniez niet meer bij. Pas bij het spelen in de Daktuin die avond, kon hij weer een beetje lachen. 

De dag daarna krijg Jurre zijn eerste post al binnen. Een lange lijn met allemaal tekeningen van zijn klasgenoten. Superfijn om te krijgen en leuk om de kamer mee op te fleuren! Ook kreeg Jurre een eerste infuus met medicatie, een middel om (een deel van) de witte bloedcellen uit zijn bloed te halen. 

Vrijdag was er een dagje niets gepland en kon Jurre een kijkje gaan nemen bij het Ronald McDonald huis. Hij wilde tenlotte ook wel zien waar Noa, en (om de beurt) papa en mama sliepen.