De beslissing

Zoals ik in de blog van vorige week schreef, moeten we beslissen wat we gaan doen nu duidelijk is dat de transplantatie is mislukt. 

Het verdrietige is (wat mij betreft) dat we een keuze zullen moeten maken op basis van onderbuikgevoel. Een negatief onderbuikgevoel. Waar ben je banger voor en bij welke keuze denk je dat de kans dat het goed komt groter is?! 

Bij de vorige keren dat we een beslissing moesten nemen, hadden we steeds gezegd dat we onze eigen gevoelens niet mogen laten meewegen in de beslissing. Dat lijkt nu dus niet te werken... 

Als ik Jurre nu zie rennen, huppelen, blij over school hoor vertellen, breekt mijn hart voor wat hem allemaal nog te wachten staat. Maar mijn kop in het zand steken en hopen dat alles toch wel goed komt, is misschien toch een beetje naïef. 

Na veel praten, overleg met andere artsen, familie, wie ook maar wil luisteren eigenlijk, hebben we besloten de transplantatie toch opnieuw te gaan doen. Dus nu begint het voorbereiden. Jurre krijgt extra fysiotherapie en lichaamsbeweging, medicijnen en wat we maar kunnen bedenken om hem zo gezond mogelijk het ziekenhuis in te laten gaan over een aantal maanden. 

En we moeten niet alleen rekening houden met hem, maar ook met onszelf. Wij moeten ook deze periode weer door. Weer machteloos toekijken. Dus voor onszelf moeten we ook een plan maken. Hoe gaan we dit volhouden en wat hebben we daarvoor nodig. En wie?! 

En Noa, wat heeft zij nodig? Wat is er nodig om haar te helpen hiermee om te gaan? 
Zoveel vragen, zoveel plannen te maken, mensen die we in moeten schakelen. 

De periode van alleen bang zijn voor wat er komt moet nu dus wijken. Dit is de tijd van voorbereiden en plannen maken. Bang zijn komt tussendoor dan maar.