Week 3 (terug naar 2023)

We gaan weer terug naar het verhaal van de vorige transplantatie. Want daar valt nog genoeg over te schrijven. 

Week 2 had ik deels al beschreven, we gaan door met onze derde week in het LUMC. 

Jurre heeft blauwe en gele plekken in zijn nek van de plek waar de Hickman-lijn onder zijn huid zit. Een Hickman is een soort van infuus, dat op je borst wordt aangebracht en onderhuids naar een ader wordt geleid. Een grote ader, zodat het geven van medicatie minder belastend is voor de bloedvaten. 
En er hoeft niet steeds opnieuw geprikt te worden voor bloedafname of het geven van medicijnen. 

Er loopt een lange draad door de ziekhuiskamer waar Jurre ligt, de medicatie (infuus-apparaten) staan in de sluis. Dat is een halletje tussen de gang en de kamer van Jurre. Er kan vanaf deze week nog maar 1 deur tegelijk van opengemaakt worden, zodat het nu een echte sluis is. De verpleging geeft medicatie vanuit de sluis, zodat de deur van zijn kamer minder vaak opengemaakt hoeft te worden. 
En vanuit de sluis, via een luikje, loopt er een infuuslijn naar de Hickman-lijn. Die 'draad' is ongeveer 6 meter lang, zodat Jurre wel vrij door zijn kamer kan bewegen. 
Na een dag of twee wennen (en uitkijken dat je niet struikelt) werkt dit eigenlijk best goed. 

Er komen 2 mensen langs die muziek maken (met Jurre op de trommel), de Cliniclowns komen langs, we spelen 's avonds in de Daktuin en vanaf nu moet iedereen die de kamer binnen komt een mondkapje op (behalve ik en Thierry), ook Noa. 

Die zondag gaat de volgende maatregel van start: het plastic gordijn gaat dicht. Noa mag nu niet meer verder de kamer in, ze moet achter het plastic blijven. Maar we kunnen wel overgooien met de strandbal, over het plastic heen. Die strandbal moet dan wel ongeveer een miljoen keer worden schoongemaakt tussendoor, maar dat mag de pret niet drukken. 

Maandag krijgt Jurre de eerste dosis chemo. En dinsdag en woensdag nog meer. De misselijkheid slaat al snel toe. Jurre is wat sneller moe, dus naar buiten gaan we in de rolstoel, zodat hij de lange gangen niet lopend door hoeft. En we krijgen een liftpasje, er mogen geen anderen meer bij ons in de lift. In het gebouw draagt Jurre een mondkapje en buiten is hij weer een beetje een jongen van 7. 
Ook de misselijkheid begint op te komen, dus we stappen over op alleen nog maar superlekker eten en drinken. Maar dan wel vanuit de keuken boven, alles zo gaar mogelijk. Geen ziektekiem mag naar binnen!